ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95
ตัวบท
มาตรา 95 ในคดีอาญา ถ้ามิได้ฟ้องและได้ตัวผู้กระทำความผิดมายังศาลภายในกำหนดดังต่อไปนี้ นับแต่วันกระทำความผิด เป็นอันขาดอายุความ (1) ยี่สิบปี สำหรับความผิดต้องระวางโทษประหารชีวิต จำคุกตลอดชีวิต หรือจำคุกยี่สิบปี (2) สิบห้าปี สำหรับความผิดต้องระวางโทษจำคุกกว่าเจ็ดปีแต่ยังไม่ถึงยี่สิบปี (3) สิบปี สำหรับความผิดต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปี (4) ห้าปี สำหรับความผิดต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งเดือนถึงหนึ่งปี (5) หนึ่งปี สำหรับความผิดต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หนึ่งเดือนลงมา หรือต้องระวางโทษอย่างอื่น ถ้าได้ฟ้องและได้ตัวผู้กระทำความผิดมายังศาลแล้ว ผู้กระทำความผิดหลบหนีหรือวิกลจริต และศาลสั่งงดการพิจารณาไว้จนเกินกำหนดดังกล่าวแล้วนับแต่วันที่หลบหนีหรือวันที่ศาลสั่งงดการพิจารณา ก็ให้ถือว่าเป็นอันขาดอายุความเช่นเดียวกัน
ฎีกาที่อ้างมาตรานี้
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 788/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2377/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5002/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4814/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 461 - 465/2520
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5002/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 9386/2559
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 977/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2406/2560
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6770/2551
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6736/2552
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4399/2560
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 10523/2551
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 9993 - 9994/2560
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 9811/2560
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5337/2562
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1035/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1925/2541