ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 592/2546พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดกันทรลักษ์โจทก์นาย มนัส หยิบยกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 23 ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 198เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยแล้ว จำเลยมีสิทธิยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นภายในกำหนดหนึ่งเดือนนับแต่วันอ่านคำพิพากษาให้คู่ความฟังปรากฏว่าจำเลยได้รับอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวในระหว่างอุทธรณ์ คดีของโจทก์ไม่มีข้อยุ่งยาก หากจำเลยหาทนายความและยื่นอุทธรณ์ภายในกำหนดอายุอุทธรณ์ก็อยู่ในวิสัยที่จะกระทำได้ แต่จำเลยเพิ่งแต่ทนายความเพื่อดำเนินกระบวนพิจารณาในชั้นอุทธรณ์ในวันสุดท้ายที่ครบกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ และทนายจำเลยยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์อ้างว่าจำเลยเพิ่งแต่งทนายความเพื่อว่าความในชั้นอุทธรณ์ ทนายจำเลยไม่อาจเรียกฟ้องอุทธรณ์ได้ทัน จึงขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ออกไปสามสิบวัน ซึ่งข้ออ้างและเหตุผลดังกล่าวไม่ใช่กรณีมีพฤติการณ์พิเศษที่จะขยายระยะเวลาอุทธรณ์ออกไปได้คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 และเมื่อวันที่ 9 มกราคม 2545 ศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 ให้จำคุก 8 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 4 เดือนครั้นถึงวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2545 ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของระยะเวลายื่นอุทธรณ์ จำเลยยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์โดยอ้างว่า เพิ่งแต่งตั้งทนายจำเลยในวันดังกล่าวซึ่งครบกำหนดอุทธรณ์ แต่ทนายจำเลยต้องใช้เวลาในการเรียงอุทธรณ์ระยะหนึ่ง ไม่อาจเรียงอุทธรณ์ทัน ขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ออกไป 30 วันศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ไม่ปรากฏพฤติการณ์พิเศษ ไม่อนุญาตให้ขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ และยกคำร้องจำเลยอุทธรณ์คำส