บันทึกถ้อยคำของทายาทที่ให้ไว้ต่อเจ้าพนักงานที่ดินว่าไม่ประสงค์ขอรับมรดกและยินยอมให้ทายาทอื่นรับมรดกแต่เพียงผู้เดียว เป็นการสละมรดกตาม ป.พ.พ. มาตรา 161
บันทึกถ้อยคำของทายาทที่ให้ไว้ต่อเจ้าพนักงานที่ดินตามประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา 81 ประกอบกฎกระทรวงมหาดไทย ฉบับที่ 24 (พ.ศ.2516) ว่าไม่ประสงค์ขอรับมรดกและยินยอมให้ทายาทอื่นรับมรดกแต่เพียงผู้เดียว ไม่ใช่การสละมรดกตาม ป.พ.พ. มาตรา 1612 เพราะการสละมรดกตามมาตรานี้หมายถึงการสละส่วนหนึ่งของตนโดยไม่เจาะจงว่าจะ
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
นางเฉาะเป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 3792 และถึงแก่ความตาย มีทายาทสองคนคือ นายจำรัส (บิดาโจทก์) และจำเลย ต่อมานายจำรัสทำบันทึกถ้อยคำต่อเจ้าพนักงานที่ดินว่าไม่ประสงค์ขอรับมรดกและยินยอมให้จำเลยเป็นผู้ขอรับมรดกแต่เพียงผู้เดียว เจ้าพนักงานที่ดินดำเนินการจดทะเบียนโอนมรดกให้จำเลย ต่อมาโจทก์ซึ่งเป็นทายาทของน
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 590/2540นาย วิรัตน์ ธรรมสฤษฎ์ กับพวกโจทก์นาง เจริญ นาคผ่องจำเลย ป.พ.พ. ม. 850, ม. 852, ม. 1612, ม. 1750 ป.ที่ดิน ม. 81 กฎกระทรวงมหาดไทย ฉบับที่ 24 (พ.ศ.2516) บันทึกที่จ. ให้ถ้อยคำต่อเจ้าพนักงานที่ดินมีใจความสำคัญว่าที่ดินมรดกที่มีชื่อฉ. ผู้ตายเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์นี้ทายาทของผู้ตายคือจำเลยและจ. แต่จ. ไม่ประสงค์จะขอรับมรดกที่ดินแปลงนี้แต่อย่างใดและยินยอมให้จำเลยเป็นผู้ขอรับมรดกที่ดินแปลงนี้แต่เพียงผู้เดียวนั้นเป็นบันทึกที่เจ้าพนักงานที่ดินปฏิบัติไปตามประมวลกฎหมายที่ดินฯมาตรา81ประกอบกฎกระทรวงมหาดไทยฉบับที่24(พ.ศ.2516)ออกตามความในพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดินฯซึ่งถ้อยคำดังกล่าวไม่ใช่กรณีทายาทสละมรดกตามความหมายในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา1612เพราะการสละมรดกตามมาตรานี้หมายถึงการสละส่วนหนึ่งของตนโดยไม่เจาะจงว่าจะให้แก่ทายาทคนใดแต่บันทึกถ้อยคำของจ. ดังกล่าวมีลักษณะเป็นการประนีประนอมยอมความมีผลบังคับได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา850,852และ1750ทั้งตามโฉนดที่ดินซึ่งจำเลยส่งศาลในวันชี้สองสถานระบุชื่อจำเลยเป็นผู้รับโอนเสร็จสิ้นโดยโจทก์ทั้งสองซึ่งเป็นทายาทของจ.ไม่คัดค้านความถูกต้องถือได้ว่าจำเลยผู้มีชื่อในโฉนดได้รับกรรมสิทธิ์ในที่ดินแปลงนี้โดยสมบูรณ์ตามกฎหมายที่ดินแล้วโจทก์ทั้งสองจึงไม่มีสิทธิฟ้องแบ่งที่ดินแปลงนี้จากจำเลยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทั้งสองเป็นบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายของนายจำรัส ธรรมสฤษฎ์ นายจำรัสและจำเลยเป็นบุตรของนางเฉาะวิจารณ์ นางเฉาะเป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 3792 เนื้อที่7 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา พร้อมบ้านเลขที่ 187 ซึ่งปลูกอยู่บนที่ดินดังกล่าว ต่อมา พ.ศ. 2527 นางเฉาะถึงแก่ความตาย บิดามารดาของโจทก์ทั้งสองพร้อมทั้