ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2393 - 2394/2529
ประเด็นกฎหมาย
ความรับผิดของการสื่อสารแห่งประเทศไทยในการขนส่งไปรษณียภัณฑ์ที่สูญหาย จำกัดเพียงจำนวนเงินที่รับประกันตามไปรษณียนิเทศหรือไม่ และบริษัทสายการบินที่รับขนส่
หลักกฎหมาย
การสื่อสารแห่งประเทศไทยดำเนินกิจการไปรษณีย์เพื่อประโยชน์แห่งรัฐและประชาชน มิใช่ผู้ขนส่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ การขนส่งไปรษณียภัณฑ์ต้องบังคับตามพระราชบัญญัติไปรษณีย์ พ.ศ.2477 พระราชบัญญัติการสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ.2519 และไปรษณียนิเทศ พ.ศ.2520 ซึ่งจำกัดความรับผิดไม่เกินจำนวนเงินที่รับประกันไ
คำวินิจฉัย
พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าเสียหายรวม 8,530 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ ให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์สำหรับค่าขึ้นศาลเท่าที่โจทก์ชนะคดี ค่าทนายความ 500 บาท ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ค่าฤชาธรรมเนียมระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 2 ให้เป็นพับ
ข้อเท็จจริงสำคัญ
บริษัทและห้างหุ้นส่วนจำกัดส่งทับทิมและพลอยสีน้ำเงินเจียระไนราคาสูงทางไปรษณีย์ลงทะเบียนรับประกันรายละ 3,950 บาท ไปรษณียภัณฑ์สูญหายระหว่างการขนส่งของจำเลยที่ 2 โจทก์ในฐานะผู้รับประกันภัยชดใช้ค่าเสียหายแล้วรับช่วงสิทธิ
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง
เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2393 - 2394/2529บริษัท ประกันภัยไทยวิวัฒน์ จำกัดโจทก์การสื่อสารแห่งประเทศไทย กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 609, ม. 618 พ.ร.บ.ไปรษณีย์ พ.ศ.2477 ม. 22, ม. 29, ม. 30, ม. 48 พ.ร.บ.การสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ.2519 ม. 4 ไปรษณีย์นิเทศ พ.ศ.2521 ข้อ 131, ข้อ 141, ข้อ 143, ข้อ 146, ข้อ 147การสื่อสารแห่งประเทศไทยจำเลยที่1มีวัตถุประสงค์ในการดำเนินกิจการไปรษณีย์เพื่อประโยชน์แห่งรัฐและประชาชนจึงมิใช่ผู้ขนส่งตามป.พ.พ.และตามป.พ.พ.มาตรา609การขนไปรษณียภัณฑ์ในหน้าที่ของการสื่อสารแห่งประเทศไทยต้องบังคับตามพ.ร.บ.ไปรษณีย์พุทธศักราช2477พ.ร.บ.การสื่อสารแห่งประเทศไทยพ.ศ.2519และไปรษณียนิเทศพุทธศักราช2520 ตามข้อบังคับของไปรษณียนิเทศพุทธศักราช2520ของที่ฝากส่งทางไปรษณีย์รับประกันมีได้เฉพาะจดหมายรับประกันการขอให้รับประกันจะขอให้รับประกันเกินกว่าราคาที่แท้จริงของสิ่งที่บรรจุอยู่ไม่ได้และสิ่งของที่บรรจุหากมีราคามากกว่า3,950บาทก็ขอให้รับประกันได้ไม่เกินกว่านั้นฉะนั้นเมื่อผู้ฝากส่งได้ฝากส่งของประเภทจดหมายรับประกันและของที่ฝากส่งสูญหายจำเลยที่1คงต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายตามที่กำหนดไว้ในไปรษณียนิเทศเท่าที่รับประกันไว้เท่านั้นหาต้องรับผิดจนเต็มราคาสิ่งของที่ฝากส่งไม่ บริษัทสายการบินอลิตาเลีย จำกัดจำเลยที่2ขนส่งของให้จำเลยที่1ตามพ.ร.บ.ไปรษณีย์พุทธศักราช2477มาตรา48ตามที่จำเลยที่1กำหนดให้ส่งและมิได้รับแจ้งถึงสภาพและราคาของไปรษณียภัณฑ์ที่บรรจุอยู่ในถุงไปรษณีย์จำเลยที่2จึงมิใช่ผู้รับขนส่งให้ผู้ฝากส่งและกรณีมิใช่การขนส่งหลายทอดเมื่อจำเลยที่2ขนส่งของไปถึงปลายทางในสภาพเรียบร้อยโดยไม่ปรากฏว่าได้จงใจหรือประมาทเลินเล่อจนเป็นเหตุให้ของหายจำเลยที่2จึงไม่ต้องรับผิด.โจ