เมื่อจำเลยเคยต้องคำพิพากษาในสำนวนแรกว่าได้ทำผิดและศาลรอการลงอาญาไว้แล้ว จะรอการลงอาญาในสำนวนที่สองอีกได้หรือไม่
เมื่อจำเลยฟังคำพิพากษาสำนวนที่ 1 แล้ว ถือว่าจำเลยเคยต้องคำพิพากษาว่าได้ทำผิดในคดีนั้นมาก่อนแล้ว ในสำนวนที่ 2 เมื่อศาลวินิจฉัยว่าจำเลยกระทำผิด จะสั่งให้รอการลงอาญาแก่จำเลยอีกไม่ได้ เพราะเป็นการขัดต่อมาตรา 41
ศาลฎีกาตัดสินแก้ศาลล่าง ให้ยกข้อที่รอการลงอาญาในสำนวนที่ 2 เสีย คงให้จำคุกจำเลย 3 เดือน นอกจากนี้ยืนตาม
จำเลยถูกฟ้องเป็น 2 สำนวน ศาลมิได้พิจารณาคดีรวมกัน แต่พิพากษาให้จำเลยฟังในวันเดียวกัน สำนวนที่ 1 ศาลล่างตัดสินว่าจำเลยมีความผิดตามมาตรา 321 ให้จำคุก 1 ปี ลดโทษกึ่งหนึ่งเหลือ 6 เดือน และรอการลงอาญาไว้ตามมาตรา 41-42 สำนวนที่ 2 จำเลยมีความผิดตาม พ.ร.บ. สัตว์พาหนะ ร.ศ. 119 มาตรา 20 ซึ่งต้องรับโทษตามมาตรา
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 956 - 957/2473อัยยการสิงห์บุรีโจทก์ขุนโพทะเลราษฎร์จำเลย ป.อ. ม. 321, ม. 41, ม. 42 วิธีพิจารณาอาชญา จำเลยต้องหาเปน 2 สำนวน ศาลมิได้พิจารณาคดีรวมกัน สำนวนที่ 1 ศาลรอการลงอาญาไว้แล้วใน สำนวนที่ 2 ศาลจะรอการลงอาญาอีกไม่ได้ เรียกว่าจำเลยเคยต้องคำพิพากษาว่าทำผิดมาแล้วแต่ก่อน การรอการลงอาญาหรือไม่ อยู่ในดุลยพินิจของศาล วิธีพิจารณาอาญา ปัญหากฎหมายปัญหาว่าจำเลยต้องหาสำนวน ๆ แรกศาลรอการลงอาญาไว้นั้นเรียกว่าจำเลยเคยต้องคำพิพากษาว่าได้ทำผิดแล้ว จึงไม่ควรรอการลงอาญาจำเลยในสำนวนหลังดังนี้ เปนปัญหาข้อกฎหมายจำเลยต้องหาเปน ๒ สำนวน ศาลมิได้พิจารณาคดีรวมกัน แต่อ่านคำพิพากษาให้จำเลยฟังวันเดียวกันคือ ในสำนวนที่ ๑ ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๓๒๑ ให้จำคุก ๑ ปี ลดโทษตาม ม.๕๙ กึ่งหนึ่งเหลือโทษ ๖ เดือน และให้รอการลงอาญาไว้ตาม ม.๔๑-๔๒ และในสำนวนที่ ๒ จำเลยมีผิดตาม พรบ สัตว์พาหนะ ร.ศ. ๑๑๙ ม.๒๐ ซึ่งต้องรับโทษตาม ม.๓๒๑ ให้จำคุก ๖ เดือน ลดโทษลงกึ่งหนึ่งตาม ม.๕๙ คงจำคุก ๓ เดือน แต่ให้รอการลงอาญาไว้อีก โจทก์ฎีกาเปนปัญหากฎหมายว่า ไม่ควรรอการลงอาญาจำเลย เพราะสำนวนแรกศาลตัดสินให้รอการลงอาญาแล้ว เรียกว่าจำเลยได้เคยต้องคำพิพากษาว่าได้ทำผิดมาก่อน ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่จะควรรอการลงอาญาหรือไม่อยู่ในดุลยพินิจของศาล คดีนี้เมื่อจำเลยฟังคำพิพากษาสำนวนที่ ๑ แล้ว ก็เรียกว่าจำเลยเคยต้องคำพิพากษาว่าได้ทำผิดในคดีนั้นมาก่อนแล้ว ฉะนั้นในสำนวนที่ ๒ เมื่อศาลวินิจฉัยว่าจำเลยได้กระทำผิด จะสั่งในคำพิพากษานั้นให้รอการลงอาญาแก่จำเลยอีกมิได้เปนการขัดต่อ ม.๔๑ จึงตัดสินแก้ศาลล่างให้ยกฉะเพาะข้อที่รอการลงอาญาในสำนวนที่ ๒ เสีย คงให้จำคุกจำเลย ๓ เดือน นอกจ