ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ADMIN 2603 - 2604/2529

ประเด็นกฎหมาย

การที่ลูกจ้างมาประชุมไม่ทันกำหนดเวลานัด โดยไม่ได้ขาดประชุมและไม่ก่อให้เกิดความเสียหาย ถือเป็นความผิดร้ายแรงถึงขั้นเลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชยหรือไม่

หลักกฎหมาย

การกระทำของลูกจ้างที่มาประชุมไม่ทันกำหนดเวลานัด โดยไม่ได้ขาดประชุมและไม่ก่อให้เกิดความเสียหาย ยังไม่ถือว่าเป็นการจงใจไม่ปฏิบัติตามคำสั่งหรือขัดคำสั่งของนายจ้าง และไม่เป็นความผิดร้ายแรงตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 หรือตาม ป.พ.พ. มาตรา 583 นายจ้างจึงต้องจ่ายค่าชดเชยและสินจ้า

คำวินิจฉัย

พิพากษายืน ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ทั้งสอง

ข้อเท็จจริงสำคัญ

จำเลยนัดประชุมพนักงานก่อนเวลาทำงานปกติถึงสองชั่วโมง โดยคำสั่งนัดประชุมระบุเพียงขอความคิดเห็นและความร่วมมือ ไม่ได้เน้นความสำคัญของหัวข้อประชุม โจทก์ทั้งสองไม่ได้ขาดประชุม แต่มาประชุมไม่ทันกำหนดเวลานัด และไม่ปรากฏว่าเกิดความเสียหายแก่จำเลย

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ ADMIN 2603 - 2604/2529นางสาว พรรณี นิลพลอย กับพวกโจทก์ร้านสหกร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 583 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 (3)จำเลยเรียกประชุมพนักงานทั้งหมดก่อนเวลาทำงานปกติถึงสองชั่วโมงคำสั่งนัดพนักกานมาประชุมก็ระบุเพียงว่าจำเลยมีความประสงค์จะขอความคิดเห็นและขอความร่วมมือหาได้ระบุเน้นความสำคัญของหัวข้อประชุมไม่ทั้งไม่ปรากฏว่าการประชุมในวันนี้นมีเรื่องสำคัญอะไรโจทก์ไม่ได้ขาดประชุมเพียงแต่มาประชุมไม่ทันกำหนดเวลานัดเท่านั้นและไม่ปรากฏว่าได้ก่อให้เกิดความเสียหายแก่จำเลยอย่างไรการกระทำของโจทก์ยังไม่พอฟังว่าจงใจที่จะไม่ปฏิบัติตามคำสั่งหรือขัดคำสั่งของจำเลยยังถือไม่ได้ว่าเป็นการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยหรือเป็นความผิดกรณีที่ร้ายแรงตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ47และไม่เข้ากรณีที่จะเลิกจ้างได้ทันทีโดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา583เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์ด้วยเหตุดังกล่าวจึงต้องจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการลอกกล่าวล่วงหน้า.โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองซึ่งเป็นลูกจ้างประจำโดยโจทก์มิได้กระทำผิด ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า จำเลยทั้งสองสำนวนให้การว่า โจทก์ทั้งสองประพฤติผิดระเบียบข้อบังคับของจำเลยหลายครั้ง ถือว่าประพฤติผิดวินัยอย่างร้ายแรง จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษา ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้โจทก์ทั้งสอง จำเลยทั้งสองสำนวนอุทธรณ์ต่อศา