ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 158/2488นางเคลื่อน เยื้อนแย้มโจทก์นายถนอมที่ 1 , นายสูนที่ 2จำเลย ป.ที่ดิน ป.วิ.พ. ม. 94, ม. 238.ประเด็นที่ว่าที่พิพาทเป็นที่วัดหรือไม่นั้น ไม่มีกฎหมายบังคับว่าต้องมีเอกสารมาแสดง. ฉะนั้นแม้อีกฝ่าย 1 จะมีเอกสารแสดงว่าเป็นที่ป่า อีกฝ่าย 1 ก็นำพะยานบุคคลมาสืบได้ว่าเป็นที่วัด.จำเลยทั้งสองเป็นศึกษาธิการอำเภอและกำนันได้คัดค้านโจทก์ที่นำเจ้าพนักงานมารังวัดที่ดินว่าเป็นที่วัด โจทก์จึงฟ้อห้ามมิให้คัดค้าน ศาลล่างพิพากษาต้องกัน ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าดังต่อไปนี้ ๑. โจทก์ฎีกาว่าศาลล่างฟังพะยานบุคคลของจำเลยว่าเป็นที่วัดต้องห้ามตาม ม.๙๔(ข) ป.ม.วิธีพิจารณาความแพ่ง เพราะมีแผนที่และสัญญาแสดงอยู่แล้วว่าเป็นป่า ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องนี้เถียงเพียงว่าที่พิพาทเป็นที่วัดหรือมิใช่เท่านั้น ซึ่งไม่มีกฎหมายบังคับว่าต้องมีเอกสารมาแสดง ที่ศาลล่างฟังพะยานบุคคลมานั้นชอบแล้ว ๒. โจทก์ฎีกาว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นที่วัดโดยไม่มีพะยานหลักฐานโดยสำนวน ศาลฎีกาเห็นว่ามี ๓. โจทก์ฎีกาว่า ตามสัญญาเช่าว่าที่จำเลยอ้างมีข้อความว่า ทิศตะวันตกติดที่นางนุ่ม ศาลล่างว่าติดแม่น้ำเจ้าพระยา จึงขัดกับพยานหลักฐานในสำนวน ศาลฎีกาเห็นว่าไม่ขัด เพราะที่วัดด้านหนึ่งติดที่หลายเจ้าของ สัญญาระบุเจ้าของเดียวกันเพื่อสะดวกแก่คนเขียนเท่านั้น จึงพร้อมกับพิพากษายืน(นาถปรีชา-มนูภันย์วิมลสาร-อิศรภักดีธรรมวิเทต)ศาลชั้นต้น - นายพยุง วัชนวิทยกัมศาลอุทธรณ์ - นายจิตร ทิพย์เบญญา จุนนานนท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ