ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 555/2485นางกิมเม้งนครจีนวิจารน์โจทก์นายจิ้นฮวด ลีละพันธ์ ที่ 1 นายจิ้นเหม็ง ลีละพันธ์ ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 521, ม. 810, ม. 1463, ม. 1466 กฎหมายลักษณะผัวเมีย บทที่ 72 ม. 142 ป.วิ.พ. เหมืองแร่ซึ่งภริยาอ้างว่าเป็นสินเดิมนั้น ถ้ามิได้สืบว่า เมื่อได้กับสามีมีราคาเท่าไรแล้ว ถือว่าคำนวณราคาไม่ได้ เหมืองแร่ลงทุนไว้ก่อนแต่งงาน 3,000 บาท แต่งงานแล้วขายได้ 800 บาทภริยาได้สืบว่าเมื่อแต่งงานแล้วราคาเท่าไร ถือว่าเป็นสินเดิม 800 บาท +ทรัพย์เป็นสินเดิมอันอาจใช้ประกอบอาชีพตามฐานะได้แล้ว แม้มิได้นำมามอบให้สามี ก็หักสมรสใช้เดิมซึ่งสูญไปนั้นได้ สามีเอาเงินสมรสไปซื้อทรัพย์ให้บุตรที่ติดมาโดยความยินยอมของภริยา ทรัพย์นั้นเป็นสิทธิแก่บุตร ผู้จัดการร้านค้าของบิดาเอาเงินของร้านไปปลูกสร้างในที่ดินของตัว ถือว่าสิ่งปลูกสร้างเป็นของผู้จัดการแทนนั้น แต่ถ้าเอาไปซื้อทั้งทีดินและสิ่งปลูกสร้าง ก็ถือว่าทรัพย์ที่ซื้อเป็นของร้าน ฟ้องเรียกสินเดิมสินสมรสจากผู้รับมรดกผู้ตาย ได้ความว่าจำเลยเป็นหนี้ผู้ตาย ศาลไม่ตัดสินให้จำเลยใช้เงินที่เป็นหนี้นั้นศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์เป็นภริยาผู้ตาย จำเลยเป็นบุตรผู้ตายและเป็นผู้ยึดถือทรัพย์ไว้ แล้วตัดสินในข้อกฎหมายต่อไปดังนี้:- ๑. เหมืองคอกหมูซึ่งโจทก์อ้างว่าเป็นสินเดิมของโจทก์ ศาลฎีกาฟังว่าเป็นเหมืองทำมาหลายปีแล้ว ก่อนโจทก์ได้กับผู้ตาย โจทก์มิได้สืบว่า เมื่อโจทก์ได้กับผู้ตายเหมืองนี้มีราคาเท่าไร จึงเห็นว่าเป็นเหมืองที่คำนวณราคาไม่ได้ ๒. เหมืองทรายศาลเดิมฟังว่าเป็นสินเดิมของโจทก์ ๓,๐๐๐ บาทตามจำนวนเงินที่โจทก์ลงทุน แต่ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นสินเดิมของโจทก์ ๘๐๐ บาทตามราคาที่ขายให้ผู้มีชื่อไป โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์มิได้สืบว