ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 521
ตัวบท
มาตรา 521 อันว่าให้นั้น คือสัญญาซึ่งบุคคลคนหนึ่งเรียกว่าผู้ให้ โอนทรัพย์สินของตนให้โดยเสน่หาแก่บุคคลอีกคนหนึ่ง เรียกว่าผู้รับ และผู้รับยอมรับเอาทรัพย์สินนั้น
ฎีกาที่อ้างมาตรานี้
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 818/2546
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 485/2553
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2382/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3866/2547
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2163/2542
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6657/2542
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1456/2548
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1709/2515 — สัญญาจ่ายค่าเลี้ยงชีพที่ทำขึ้นระหว่างชายหญิงที่อยู่กินกันโดยไม่ได้จดทะเบียนสมรส เมื่อชายจะแต่งงานใหม่ เป็นคำมั่นว่าจะให้โดยเสน่หาที่ต้องจดทะเบียนหรือไ
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 10243/2550
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 254/2492
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 19413/2555
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 800/2491 — ปัญหาว่าสามีภรรยาที่อยู่กินด้วยกันสามารถฟ้องร้องกันเรื่องทรัพย์สินที่บริคณห์กันอยู่ได้หรือไม่ และโจทก์มีสิทธิฟ้องเรียกทรัพย์สินคืนโดยอ้างเหตุเนรคุณหรื
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 555/2485
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2382/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1523/2565
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 555/2485
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 254/2492 — อำนาจฟ้องของเวยยาวัจจกร ความสมบูรณ์ของสัญญายกกรรมสิทธิที่ดินให้แก่วัด และความรับผิดในการรื้อถอนเรือนที่ปลูกในที่ดินที่ยกให้
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 800/2491