การเปลี่ยนวัตถุประสงค์การใช้เช่าจากผลิตสินค้าเป็นที่อยู่อาศัยโดยไม่ได้รับความยินยอม ทำให้ตึกแถวไม่เป็นเคหะควบคุมตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าเคหะและที่ดิน พ
เมื่อผู้เช่าเปลี่ยนวัตถุประสงค์ในการใช้ทรัพย์สินที่เช่าโดยผู้ให้เช่ามิได้ยินยอม ทรัพย์สินนั้นย่อมไม่ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายควบคุมค่าเช่า และผู้ให้เช่ามีสิทธิบอกเลิกสัญญาและขับไล่ผู้เช่าได้
พิพากษายืนตามศาลล่างทั้งสอง ให้ขับไล่จำเลย และยกฎีกาจำเลย
จำเลยเช่าตึกแถวเพื่อผลิตสินค้าจำหน่าย ต่อมาเปลี่ยนเป็นที่อยู่อาศัยเพียงอย่างเดียวโดยไม่ได้รับความยินยอมจากโจทก์ผู้ให้เช่า
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 302/2508นางสาวกาญจนา ไกลมานนท์โจทก์นางสมัครจิตต์ วิรัชพันธ์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 142 ป.พ.พ. ม. 537, ม. 544, ม. 566, ม. 570, ม. 1310 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าเคหะและที่ดิน พ.ศ.2504 โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยใช้ห้องพิพาทเพื่อประกอบการค้าและให้เช่าช่วง กับผิดนัดชำระค่าเช่าสองคราวติดกัน เพื่อแสดงว่าจำเลยไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่าเคหะและที่ดิน พ.ศ.2504 ถือว่าฟ้องโจทก์สมบูรณ์ตามกฎหมายแล้ว จำเลยให้การว่าได้เช่าตึกแถวให้คนเช่ามีกำหนดเวลา แล้วยกกรรมสิทธิ์ให้โจทก์ เมื่อครบกำหนดสัญญาเช่า กรรมสิทธิ์ในตึกแถวตกเป็นของโจทก์ตามสัญญาโดยสมบูรณ์ ไม่ต้องทำพิธีจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่อีก และเมื่อโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ โจทก์ก็มีอำนาจฟ้อง จำเลยเช่าตึกแถวรายพิพาทเป็นที่ผลิตสินค้าสำหรับจำหน่าย ภายหลังต่อมาได้ใช้เป็นที่อยู่อาศัยแต่อย่างเดียว เป็นการเปลี่ยนวัตถุประสงค์ในการเช่าโดยผู้ให้เช่ามิได้ยินยอมด้วย ตึกแถวรายพิพาทจึงไม่เป็นเคหะควบคุม ไม่ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายและเมื่อโจทก์บอกเลิกการเช่ากับจำเลยโดยชอบแล้ว สัญญาเช่าก็เป็นอันระงับโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินและตึกแถวรายพิพาทซึ่งโจทก์ได้รับกรรมสิทธิ์เมื่อครบกำหนดสัญญาเช่าที่ดินจากผู้เช่าที่ดินเพื่อสร้างตึกแถวให้เช่า จำเลยเช่าตึกแถวพิพาทเพื่อใช้ประกอบธุรกิจการค้าแล้วเอาให้เช่าช่วงโดยไม่ได้รับอนุญาณ สัญญาเช่าได้สิ้นสุดลง โจทก์ได้บอกเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยแล้ว และจำเลยผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าสองคราวติด ๆ กัน ขอให้ขับไล่ จำเลยสู้ว่า เช่าตึกแถวรายพิพาทเพื่ออยู่อาศัย ได้รับความคุ้มครองกฎหมายไม่ได้ให้เช่าช่วง โจทก์ไม่ได้บอกเลิกการเช่าไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหาย ฟ้อ