ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 259/2491นายช้วยที่ 1, นางชวงที่ 2, นายเชียนที่ 3โจทก์นายเชียว อารีรอนจำเลย ป.พ.พ. ม. 653, ม. 1336, ม. 1377, ที่ดินสวนมะพร้าว แม้จะไม่มีหนังสือสำคัญสำหรับที่ดินก็ดี ย่อมถือได้ว่าเป็นที่ดินซึ่งได้ปลูกพรรณไม้อันมีค่า เป็นที่ดินมีราคาแล้ว จึงเป็นธรรมดาที่ผู้ครอบครองย่อมหวงแหน ถืออำนาจเป็นเจ้าของและครอบครองกรรมสิทธิ์ไม่สละละทิ้งไปง่าย ๆ ต่อเมื่อผู้อื่นเข้าครอบครองโดยความสงบและเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันเป็นเวลา 10 ปี จึงจะได้กรรมสิทธิตามมาตรา 1382.โจทก์ฟ้องว่า มารดาโจทก์กู้เงินจำเลยไป ๒๐๐ บาท ได้มอบสวนมะพร้าวให้จำเลยเก็บผลต่างดอกเบี้ย ต่อมามารดาโจทก์วายชนม์ โจทก์ขอชำระเงินกู้ จำเลยไม่ยอม จึ่งขอให้ศาลบังคับจำเลยรับเงิน ๒๐๐ บาท และคืนสวนมะพร้าวให้โจทก์ จำเลยต่อสู้ว่าสัญญากู้มีข้อความว่า ถ้าไม่ใช้ต้นเงินให้ภายใน ๓ ปี มารดาโจทก์ยอมยกที่ดินให้จำเลยแทนต้นเงิน บัดนี้เกินกำหนดมาถึง ๕ ปีแล้ว ที่ย่อมเป็นของจำเลย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยรับเงิน ๒๐๐ บาท และคืนสวนให้โจทก์ จำเลยฎีกาในข้อกฎหมายว่า ที่สวนมะพร้าวนี้ไม่มีหนังสือสำคัญสำหรับที่ดิน ต้องถือว่าเป็นมือเปล่า สละการครอบครองเมื่อใดก็ขาดสิทธิครอบครอง ศาลฎีกาเห็นว่า ที่รายพิพาทเป็นสวนมะพร้าว นับว่าเป็นที่ดินซึ่งได้ปลูกพรรณไม้อันมีค่า เป็นที่ดินมีราคาแล้วเช่นนี้ เป็นธรรมดาที่ผู้ครอบครองย่อมหวงแหนถืออำนาจเป็นเจ้าของ และครองกรรมสิทธิซึ่งจะไม่สละละทิ้งไปได้ง่าย ๆ ต่อเมื่อผู้อื่นเข้าครอบครอง โดยความสงบและเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของครบ ๑๐ ปี จึงจะได้กรรมสิทธิตามมาตรา ๑๓๘๒ ในคดีนี้จำเลยเข้าครอบครองยังไม่ถึง ๑๐ ปี จึงยังไม่ได้กรรมสิทธิ์ จึงพิพากษายืน(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-นาถปรีชา-มนูภันย