การขอผัดออกจากห้องเช่าและจ่ายค่าเช่าเพิ่มขึ้น ถือเป็นการเช่าใหม่หรือเป็นการผ่อนผันชั่วคราว
การขออยู่ต่อชั่วระยะเวลาอันมีกำหนดโดยแจ้งชัดในฐานะที่จะต้องออกจากที่เช่า ถือเป็นการขอผ่อนผันชั่วคราว ไม่ใช่การเช่าใหม่ ค่าเช่าที่เพิ่มขึ้นถือเป็นค่าทดแทน
เมื่อครบกำหนดผัดแล้ว ผู้เช่าไม่ยอมออกจากที่เช่า ผู้ให้เช่ามีสิทธิฟ้องขับไล่โดยอาศัยมติคณะกรรมการควบคุมค่าเช่าที่อนุญาตไว้ได้
ผู้ให้เช่าได้รับอนุญาตจากคณะกรรมการควบคุมค่าเช่าให้เข้าอยู่เอง จึงบอกเลิกการเช่า ผู้เช่าขอผัดออกและตกลงจ่ายค่าเช่าเพิ่มขึ้น แต่เมื่อครบกำหนดแล้วไม่ออก
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1465/2495นางบุญศรี หรือ บ๊วย เตียวงศ์โจทก์นายเอฟ.อี.ซอมเมอร์เร็คเกอร์ หรือ เร็คเดอร์จำเลย ป.พ.พ. ม. 112, ม. 537, ม. 570 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ผู้ให้เช่าได้รับความยินยอมจากคณะกรรมการควบคุมค่าเช่าๆให้เข้าอยู่ในห้องเช่าเองได้จึงบอกเลิกการเช่าแก่ผู้เช่า ผู้เช่าขอผัดกำหนดออกจากห้องเช่าต่อไป แม้ในระหว่างเวลาขอผัด ผู้เช่าจะตกลงให้ค่าเช่าเพิ่มขึ้นจากอัตราธรรมดา และผู้ให้เช่าตกลงก็ตามก็ไม่ถือว่าเป็นการเช่ากันโดยคิดอัตราค่าเช่าใหม่ แต่คงถือได้ว่าเป็นการผ่อนผันชั่วคราวเท่านั้นและค่าเช่าที่ชำระเพิ่มก็ถือได้ว่าเป็นเงินค่าทดแทนให้แก่ผู้ให้เช่า ที่ผ่อนผันแก่ผู้เช่า ฉะนั้นเมื่อครบกำหนดผัดแล้ว ผู้เช่าไม่ยอมออกจากที่เช่า ผู้ให้เช่าย่อมฟ้องขับไล่ผู้เช่า โดยอาศัยมติคณะกรรมการควบคุมค่าเช่า ฯลฯ ที่อนุญาตไว้นั้นได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้รับความยินยอมจากคณะกรรมการควบคุมค่าเช่าๆให้เข้าอยู่ในห้องเช่าเองได้ โจทก์จึงมีหนังสือบอกเลิกการเช่าไปยังจำเลยจำเลยขอผัด ภายในสิ้นเดือนสิงหาคม ๒๔๙๓ ครบกำหนดแล้วก็ไม่ออก จึงขอให้ศาลขับไล่ และใช้ค่าเสียหาย จำเลยต่อสู่ว่า เดิมเช่ากันเดือนละ ๕๐ บาทเมื่อโจทก์บอกเลิกการเช่า จำเลยขออยู่โดยให้ค่าเช่าเดือนละ ๑๕๐ บาท จึงเป็นการให้จำเลยเช่าต่อแล้ว ศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่จำเลย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยขออยู่ต่อมาอีกชั่วระยะเวลาอันมีกำหนด ออก บอกไว้โดยแจ้งชัด ในฐานะอันจะต้องออกจาเคหะของโจทก์อยู่แล้ว นับว่าเป็นการขอความผ่อนผันชั่วคราว ย่อยแสดงให้เห็นว่า โจทก์จำเลยไม่มีเจตนาที่จะผูกผันให้เป็นการเช่าจำเลยมีสิทธิจะอยู่ต่อไปเะียงเท่าเวลาที่ของผ่อนผันเท่านั้น ค่