อายุความฟ้องร้องกรณีคำสั่งไล่ออกจากราชการที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และสิทธิได้รับเงินเดือนระหว่างพักราชการ
พระราชบัญญัติเงินเดือนของข้าราชการผู้ถูกสั่งพักราชการ พ.ศ.2502 มาตรา 7(1) และพระราชบัญญัติว่าด้วยการจ่ายเงินเดือนและเงินอื่นๆ ให้แก่ผู้ถูกสั่งพักราชการ พ.ศ.2488 มาตรา 5(1) ให้จ่ายเงินเดือนเฉพาะกรณีที่ผลสอบสวนปรากฏว่าข้าราชการไม่มีความผิดหรือไม่มีมลทินมัวหมอง หากคณะกรรมการสอบสวนเห็นว่ามีความผิดและมีค
ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ยกฎีกาโจทก์
โจทก์ถูกสั่งพักราชการและไล่ออกจากราชการ ต่อมาคณะกรรมการเรื่องราวร้องทุกข์วินิจฉัยว่าคำสั่งไล่ออกไม่ชอบ โจทก์ได้รับการบรรจุกลับเข้ารับราชการ แต่ขอให้จ่ายเงินเดือนระหว่างพักราชการไม่สำเร็จ โจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 26 เมษายน 2506 หลังจากทราบว่าคำสั่งไล่ออกไม่ชอบตั้งแต่ปี 2501
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1625/2508หม่อมราชวงศ์สนั่น ลดาวัลย์โจทก์กระทรวงคมนาคมจำเลย ป.พ.พ. ม. 166, ม. 420, ม. 448 พ.ร.บ.ระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ.2485 ตามพระราชบัญญัติเงินเดือนของข้าราชการผู้ถูกสั่งพักราชการ พ.ศ. 2502 มาตรา 7(1) และพระราชบัญญัติว่าด้วยการจ่ายเงินเดือนและเงินอื่นๆ ให้แก่ผู้ถูกสั่งพักราชการ พ.ศ.2488 มาตรา 5(1) นั้น เป็นเรื่องให้จ่ายเงินเดือนแก่ผู้ถูกสั่งพักราชการโดยผลของการสอบสวนปรากฏว่าข้าราชการผู้นั้นไม่มีความผิด หรือไม่มีมลทินมัวหมองเท่านั้น แต่ถ้าคณะกรรมการสอบสวนเห็นว่ามีความผิด และทางราชการได้มีคำสั่งไล่ข้าราชการคนใดออกจากราชการไปแล้ว กรณีเช่นนี้ ตามกฎหมายดังกล่าวกลับห้ามมิให้จ่ายเงินเดือนระหว่างพักราชการให้แก่ข้าราชการซึ่งถูกไล่ออกจากราชการนั้นด้วย กระทรวงเศรษฐการมีคำสั่งให้ไล่โจทก์ออกจากราชการฐานผิดวินัย เมื่อโจทก์เห็นว่าคำสั่งนั้นไม่ชอบด้วยกฎหมาย เป็นการละเมิดต่อโจทก์ โจทก์ก็ชอบที่จะฟ้องร้องต่อศาลเสียภายในกำหนดอายุความ 1 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 จะใช้อายุความ 5 ปีตามมาตรา 166 หาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า โจทก์รับราชการเป็นข้าราชการพลเรือนชั้นเอก ได้ถูกกระทรวงเศรษฐการซึ่งบังคับบัญชากรมไปรษณีย์โทรเลขในขณะนั้นสั่งให้โจทก์พักราชการต่อมาก็ได้มีคำสั่งให้ไล่โจทก์ออกจากราชการ โจทก์ได้ยื่นเรื่องราวต่อคณะกรรมการเรื่องราวร้องทุกข์ ซึ่งได้วินิจฉัยว่า คำสั่งให้โจทก์พักราชการใช้ได้ ส่วนคำสั่งไล่ออกไม่ถูกต้องตามกฎหมาย ทางราชการจึงมีคำสั่งบรรจุโจทก์กลับเข้ารับราชการดั่งเช่นเดิม ฉะนั้น นับตั้งแต่วันที่ ๘ พฤศจิกายน ๒๔๘๓ ซึ่งเป็นวันที่ โจทก์ถูกพักราชการ จนถึงวันที่ ๑๗ ธันวาคม ๒๕๐๑ ซึ่งเป็นวันก่อนวันที่โจทก์คืนสู่ฐานะเป็นข้าราชการใน