พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ. 2489 ไม่มีผลบังคับแก่การอยู่ในห้องเช่าโดยละเมิดหลังจากบอกเลิกสัญญาโดยชอบแล้ว
กฎหมายไม่มีผลย้อนหลังในกรณีละเมิดสิทธิ และการใช้ห้องเช่าเพื่อการค้าเป็นส่วนใหญ่ไม่อยู่ในความคุ้มครองของพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ. 2486
พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลล่างซึ่งให้ขับไล่จำเลย
จำเลยใช้ห้องเช่าประกอบการค้าเป็นส่วนใหญ่ ผู้ให้เช่าบอกเลิกสัญญาโดยชอบแล้ว จำเลยยังคงอยู่ในห้องโดยละเมิดสิทธิ และพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า พ.ศ. 2489 ออกใช้ภายหลังการละเมิด
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 129/2490ขุนวรวัจน์โจทก์นางเล็ก นิลธาดาจำเลย ป.พ.พ. ม. 537, ม. 420 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2486 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 เช่าเคหะทำการค้าเป็นส่วนใหญ่ไม่อยู่ในความควบคุมตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า 2486ผู้ให้เช่าบอกเลิกสัญญาเช่าโดยชอบแล้ว จึงมีพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า 2489 ดังนี้ จะใช้ พระราชบัญญัติฉบับนี้มาบังคับไม่ได้เพราะการอยู่ในเคหะที่เช่านั้น เป็นการอยู่โดยละเมิดศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลล่างว่า ห้องเช่ารายนี้จำเลยใช้ประกอบการค้าเป็นส่วนใหญ่ หาใช่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ไม่จึงไม่อยู่ในความคุ้มครองแห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน 2486 ส่วนพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฉบับ พ.ศ. 2489 จะนำมาใช้แก่คดีนี้ไม่ได้เพราะออกใช้ภายหลังที่จำเลยละเมิดสิทธิในทรัพย์ของโจทก์ และขัดขืนอยู่โดยไม่มีอำนาจ จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลล่างซึ่งให้ขับไล่จำเลย(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-นาถปรีชา-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ