ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 841/2540

ประเด็นกฎหมาย

ปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับการบังคับใช้ระเบียบของจำเลยที่ให้งดจ่ายค่าจ้างระหว่างถูกพักงาน และการพิพากษาเกินคำขอเกี่ยวกับค่ารักษาพยาบาล

หลักกฎหมาย

ระเบียบของนายจ้างที่ให้งดจ่ายค่าจ้างระหว่างถูกพักงานและไม่จ่ายค่าจ้างตลอดเวลาที่ถูกพักงานหากถูกลงโทษถึงเลิกจ้าง ใช้บังคับได้ เพราะนายจ้างมีสิทธิเลิกจ้างลูกจ้างตั้งแต่วันแรกที่พักงานโดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้า และศาลจะพิพากษาเกินคำขอไม่ได้ ต้องเป็นไปตามที่โจทก์กล่าวอ้างในคำฟ้อง

คำวินิจฉัย

พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยไม่ต้องชำระค่ารักษาพยาบาลจำนวน 3,377 บาท แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง

ข้อเท็จจริงสำคัญ

โจทก์ถูกกล่าวหาว่ากระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรง จำเลยตั้งคณะกรรมการสอบสวนและสั่งพักงานโจทก์ตั้งแต่วันที่ 12 เมษายน 2536 ต่อมาผลสอบสวนปรากฏว่าโจทก์กระทำผิด จำเลยเลิกจ้างโจทก์ โจทก์ฟ้องเรียกร้องค่าจ้างระหว่างถูกพักงานและเงินอื่น ๆ แต่ไม่ได้กล่าวอ้างค่ารักษาพยาบาลในคำฟ้อง ต่อมาโจทก์แถลงเพิ่มเติมเรื่องค่ารั

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 841/2540นาย วีระศักดิ์ บุนนาคโจทก์บริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชนจำเลย ป.พ.พ. ม. 575, ม. 582, ม. 583 ป.วิ.พ. ม. 172 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31, ม. 52 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 5 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2, ข้อ 29ระเบียบจำเลยว่าด้วยการบริหารงานบุคคลพ.ศ.2521ตอนที่2ข้อ16มีว่าให้งดจ่ายเงินเดือนพนักงานระหว่างที่ถูกสอบสวนและข้อ16.3มีว่าถ้าได้ความเป็นสัตย์จริงและพนักงานถูกลงโทษถึงเลิกจ้างมิให้จ่ายเงินเดือนตลอดเวลาที่ถูกสั่งพักงานข้อเท็จจริงได้ความว่าโจทก์ถูกกล่าวหาว่ากระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงจนถูกจำเลยซึ่งเป็นนายจ้างตั้งคณะกรรมการขึ้นสอบสวนและจำเลยมีคำสั่งพักงานโจทก์ตั้งแต่วันที่12เมษายน2536และเมื่อวันที่19พฤศจิกายน2536ผลการสอบสวนปรากฎว่าโจทก์กระทำผิดตามที่ถูกกล่าวหาจำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ตั้งแต่วันที่12เมษายน2536อันเป็นวันแรกที่พักงานได้โดยไม่จำต้องเลิกจ้างล่วงหน้าหรือบอกกล่าวล่วงหน้าแต่อย่างใดระเบียบจำเลยดังกล่าวข้อ16และข้อ16.3ใช้บังคับได้โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าจ้างระหว่างถูกสั่งพักงานดังกล่าว ตามฟ้องโจทก์อ้างว่าจำเลยเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมจำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์ในค้าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีค่าชดเชยสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าจ้างระหว่างถูกพักงานกับค่าทนายความที่จำเลยอ้างว่าออกให้โจทก์ซึ่งไม่เป็นความจริงและมีคำขอให้จำเลยชำระเงินจำนวนดังกล่าว5รายการให้แก่โจทก์ไม่ปรากฎว่าโจทก์ได้กล่าวอ้างและมีคำขอเกี่ยวกับค่ารักษาพยาบาลรวมอยู่ด้วยเพิ่งจะกล่าวถึงค่ารักษาพยาบาลก็ต่อเมื่อศาลแรงงานนัดสอบข้อเท็จจริงโจทก์โดยในวันเวลาดังกล่าวโจทก์จำเลยได้แถลงสละข้ออ้าง