พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ไม่มีผลย้อนหลังไปใช้บังคับแก่กรณีที่การเช่าได้สิ้นสุดลงแล้วก่อนที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ และจำเลยไม
กฎหมายที่ออกมาภายหลังไม่มีผลย้อนหลังไปใช้บังคับแก่กรณีที่ความสัมพันธ์ทางกฎหมายได้สิ้นสุดลงแล้ว และคู่ความจะนำสืบข้อเท็จจริงที่มิได้ยกขึ้นต่อสู้ในคำให้การไม่ได้
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าศาลอุทธรณ์ที่ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาใหม่ชอบแล้ว
จำเลยทำสัญญาเช่าเคหะจากโจทก์เพื่อการค้า ผิดนัดไม่ชำระเงินกินเปล่างวดที่ 3 ซึ่งถึงกำหนดชำระในวันที่ 1 สิงหาคม 2488 โจทก์บอกเลิกสัญญาแล้วฟ้องขับไล่ จำเลยให้การรับว่าได้ทำสัญญาแต่ไม่ได้ต่อสู้ว่าใช้เคหะเป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 608/2491พระเจ้าวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าจุลจักรพงศ์ ฯลฯโจทก์นายปกรณ์ ตุลากุลจำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2488 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ป.พ.พ. ม. 386, ม. 537 ป.วิ.พ. ม. 86, ม. 177ในสัญญาเช่าเคหะ จำเลยจะต้องชำระเงินค่ากินเปล่างวดที่ 3 ใน วันที่ 1 สิงหาคม 2488 ซึ่งเป็นเวลาที่ พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน (ฉบับที่ 2)2488 ใช้บังคับอยู่ ต้องพิจารณาว่า จำเลยได้ใช้เคหะเป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่หรือไม่ หากจำเลยมิได้ใช้เป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน (ฉบับที่2)2488ก็มิควบคุมถึงถ้าหากในเวลาถึงกำหนดชำระเงินกินเปล่างวดที่ 3 การเช่ามิได้ตกอยู่ในควบคุมแห่ง พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน (ฉบับที่ 2)2488และจำเลยกระทำผิดสัญญาจนโจทก์บอกเลิกสัญญากับจำเลยแล้ว จำเลยก็ไม่อยู่ในฐานะผู้เช่าต่อไป ดังนี้ พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ซึ่งออกมาภายหลังย่อมไม่มีผลย้อนหลังไปใช้บังคับแก่กรณีระหว่างโจทก์จำเลยซึ่งไม่มีการเช่ากันนั้นโจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำสัญญาเช่าเคหะ เพื่อการค้าและผิดสัญญาไม่ชำระเงินกินเปล่า จำเลยให้การรับว่าได้ทำสัญญากับโจทก์จริง แต่ต่อสู้ว่ามิได้ผิดสัญญาในเรื่องชำระเงินกินเปล่า ดังนี้จำเลยไม่มีประเด็นที่จะนำสืบว่าได้ใช้เคหะเป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ได้ความว่า เมื่อวันที่ 31 กรกฏาคม 2486 จำเลยได้ทำสัญญาเช่าตึกจากโจทก์จำเลยผิดนัดไม่ชำระเงินกินเปล่างวดที่ 3 โจทก์ได้บอกกล่าวเลิกสัญญาเช่า ครบกำหนดคำบอกกล่าวแล้วจำเลยยังคงอยู่ในสถานที่เช่า โจทก์จึงฟ้องขอให้ขับไล่ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานทั้ง 2 ฝ่าย แล้ววินิจฉัยว่า เหตุที่โจทก์อ้างว่าจำ