ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 378
ตัวบท
มาตรา 378 มัดจำนั้น ถ้ามิได้ตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่น ท่านให้เป็นไปดังจะกล่าวต่อไปนี้ คือ (1) ให้ส่งคืน หรือจัดเอาเป็นการใช้เงินบางส่วนในเมื่อชำระหนี้ (2) ให้ริบ ถ้าฝ่ายที่วางมัดจำละเลยไม่ชำระหนี้ หรือการชำระหนี้ตกเป็นพ้นวิสัยเพราะพฤติการณ์อันใดอันหนึ่งซึ่งฝ่ายนั้นต้องรับผิดชอบ หรือถ้ามีการเลิกสัญญาเพราะความผิดของฝ่ายนั้น (3) ให้ส่งคืน ถ้าฝ่ายที่รับมัดจำละเลยไม่ชำระหนี้ หรือการชำระหนี้ตกเป็นพ้นวิสัยเพราะพฤติการณ์อันใดอันหนึ่งซึ่งฝ่ายนี้ต้องรับผิดชอบ
ฎีกาที่อ้างมาตรานี้
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4179/2539
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5941/2552 — ความรับผิดในการเสียภาษีธุรกิจเฉพาะสำหรับรายรับจากเงินค่าทดแทนที่ดินที่ถูกเวนคืนเกิดขึ้นเมื่อใด และเงินมัดจำราคาซื้อที่ดินถือเป็นรายรับที่ต้องเสียภาษีธ
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3946/2553
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7123/2561
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4380/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5644/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6188/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6621/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1446/2541
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5644/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6188/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6621/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4932/2541
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3932/2542
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4246/2549
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1273/2550
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5639/2550
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3280/2543