ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 406
ตัวบท
มาตรา 406 บุคคลใดได้มาซึ่งทรัพย์สิ่งใดเพราะการที่บุคคลอีกคนหนึ่งกระทำเพื่อชำระหนี้ก็ดี หรือได้มาด้วยประการอื่นก็ดี โดยปราศจากมูลอันจะอ้างกฎหมายได้ และเป็นทางให้บุคคลอีกคนหนึ่งนั้นเสียเปรียบไซร้ ท่านว่าบุคคลนั้นจำต้องคืนทรัพย์ให้แก่เขา อนึ่ง การรับสภาพหนี้สินว่ามีอยู่หรือหาไม่นั้น ท่านก็ให้ถือว่าเป็นการกระทำเพื่อชำระหนี้ด้วย บทบัญญัติอันนี้ท่านให้ใช้บังคับตลอดถึงกรณีที่ได้ทรัพย์มาเพราะเหตุอย่างใดอย่างหนึ่งซึ่งมิได้มีได้เป็นขึ้น หรือเป็นเหตุที่ได้สิ้นสุดไปเสียก่อนแล้วนั้นด้วย
ฎีกาที่อ้างมาตรานี้
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3942/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3942/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4905 - 4927/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 933/2537 — สิทธิเรียกคืนค่าธรรมเนียมการโอนที่ดินเมื่อการขายทอดตลาดถูกเพิกถอน
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1536/2520
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 52/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 41/2518
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 564/2560
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 10850/2559
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2564/2546
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8755/2551
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3624/2551
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2624/2561
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7894/2561
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1369/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4503/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1178/2541
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 382/2527 — ผลทางกฎหมายเมื่อสัญญาขายฝากอสังหาริมทรัพย์เป็นโมฆะเนื่องจากไม่จดทะเบียน และสิทธิในการเรียกคืนเงินโดยฐานลาภมิควรได้