ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 700
ตัวบท
มาตรา 700 ถ้าค้ำประกันหนี้อันจะต้องชำระ ณ เวลามีกำหนดแน่นอนและเจ้าหนี้ยอมผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้ ผู้ค้ำประกันย่อมหลุดพ้นจากความรับผิด เว้นแต่ผู้ค้ำประกันจะได้ตกลงด้วยในการผ่อนเวลานั้น ข้อตกลงที่ผู้ค้ำประกันทำไว้ล่วงหน้าก่อนเจ้าหนี้ผ่อนเวลาอันมีผลเป็นการยินยอมให้เจ้าหนี้ผ่อนเวลา ข้อตกลงนั้นใช้บังคับมิได้ ความในวรรคสอง มิให้ใช้บังคับแก่กรณีผู้ค้ำประกันซึ่งเป็นสถาบันการเงินหรือค้ำประกันเพื่อสินจ้างเป็นปกติธุระ
ฎีกาที่อ้างมาตรานี้
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3244/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2773/2522 — อำนาจฟ้องของรองอธิบดีรักษาการแทน และผลทางกฎหมายของสัญญาค้ำประกันที่มีข้อความขีดฆ่าพร้อมเงื่อนไขชำระหนี้ทันทีเมื่อผิดนัด
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 473/2507 — การค้ำประกันความเสียหายที่ลูกจ้างจะก่อให้เกิดขึ้นในระหว่างปฏิบัติหน้าที่ผู้จัดการร้านค้า มิใช่เป็นการค้ำประกันหนี้อันจะต้องชำระ ณ เวลามีกำหนดแน่นอนตาม
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1753/2518
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2856/2558
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6251/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6251/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2790/2549
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 503/2543
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2773/2522
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4769/2547
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3513/2551
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6734/2553
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 852/2555
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2528/2567
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2527/2567