ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 161
ตัวบท
มาตรา 161 ภายใต้บังคับบทบัญญัติห้ามาตราต่อไปนี้ ให้คู่ความฝ่ายที่แพ้คดีเป็นผู้รับผิดในชั้นที่สุดสำหรับค่าฤชาธรรมเนียมทั้งปวง แต่ไม่ว่าคู่ความฝ่ายใดจะชนะคดีเต็มตามข้อหาหรือแต่บางส่วน ศาลมีอำนาจที่จะพิพากษาให้คู่ความฝ่ายที่ชนะคดีนั้นรับผิดในค่าฤชาธรรมเนียมทั้งปวง หรือให้คู่ความแต่ละฝ่ายรับผิดในค่าฤชาธรรมเนียมส่วนของตนหรือตามส่วนแห่งค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งคู่ความทุกฝ่ายได้เสียไปก่อนได้ตามที่ศาลจะใช้ดุลพินิจ โดยคำนึงถึงเหตุสมควรและความสุจริตในการดำเนินคดี คดีที่ไม่มีข้อพิพาทให้ฝ่ายเริ่มคดีเป็นผู้เสียค่าฤชาธรรมเนียม
ฎีกาที่อ้างมาตรานี้
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8900/2544
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 10255/2551
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 702/2522 — ความรับผิดในการชำระค่าฤชาธรรมเนียมกรณียึดทรัพย์สินซึ่งมิใช่ตัวเงินแต่ไม่มีการขายหรือจำหน่าย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6889/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7547/2559
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 708/2520
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5875/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5240/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7618/2552
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 613/2547
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1433/2547
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1566/2524 — การกำหนดค่ารักษาทรัพย์โดยศาลเป็นดุลพินิจ ศาลอุทธรณ์เรียกเก็บค่าขึ้นศาลเพิ่มโดยถือเป็นคดีมีทุนทรัพย์นั้นไม่ถูกต้อง
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2161/2553 — จำเลยไม่ต้องรับผิดในฐานะตัวการของกรรมการบริษัทที่จำเลยเสนอชื่อเข้าไปบริหารงาน เนื่องจากกรรมการดังกล่าวมิใช่ตัวแทนของจำเลยตาม ป.พ.พ. มาตรา 797
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 811/2558
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 12368/2558 — ปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับคำท้าของคู่ความและการเปลี่ยนแปลงเงื่อนไขคำท้า รวมถึงค่าฤชาธรรมเนียม
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 14971/2558
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2004/2544
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2106/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2959/2540