ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 237
ตัวบท
มาตรา 237 จำเลยอุทธรณ์อาจยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลชั้นต้นได้ภายในกำหนดสิบห้าวันนับแต่วันส่งสำเนาอุทธรณ์ ไม่ว่ากรณีใด ๆ ห้ามมิให้ศาลแสดงว่า จำเลยอุทธรณ์ขาดนัดเพราะไม่ยื่นคำแก้อุทธรณ์
ฎีกาที่อ้างมาตรานี้
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7403/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 65/2489 — ปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับความรับผิดในสัญญาขายกระดาษ กรณีตัวแทนมีอำนาจหรือไม่ และเหตุสุดวิสัยจากการควบคุมกระดาษโดยรัฐ
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2527/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2562/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2690/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5337/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5513/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7403/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4812/2533 — ข้อพิพาทเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างผู้จัดส่งสินค้ากับลูกค้าว่าเป็นสัญญาตัวแทนหรือรับขน และสิทธิเรียกเงินทดรองและค่าบริการเมื่อสินค้าสูญหายหรือล่าช้า
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1498/2548
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2527/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2562/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2690/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5337/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3633/2541
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3800/2541
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5130/2541
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3114 - 3119/2531
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8144/2548
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5679/2553